خدایا لطفا بیا و بگو این روزای فوق العاده شلوغ پلوغی که اصلا وقت نمیکنم به کارام برسم و همش اعصابم از این بابت خورده یه شوخی بزرگیه که زندگی داره باهام میکنه!

مهر خیلی طوفانی شروع شد! بیش از چیزی که فکر میکردم.

پ.ن: هرچی بیشتر راجبه گرایش انرژی معماری اطلاعات کسب میکنم بیشتر به این پی میبرم که این همونه که من میخوام. ولی نامردا ظرفیت تهران وحشتناک کمه! وحشتناک! :|

قبلنا از زمستون خوشم نمیومد. به خاطر سرماش. من سرمایی ام. تحمل سرما برام سخته. از بارونم بدم میاد, چون از خیس شدن بدم میاد. واسه همین قبلنا زمستون که میشد همش غصم میگرفت. هنوزم سرمایی ام و از بارون بدم میاد. اما زمستونو دوست دارم. برف رو دوس

پرنس جان می گوید: بیشتر اشتباهات زندگی ام ناشی از دیرفهمی بود. دیده اید آدم با خودش می گوید چرا زودتر نفهمیدم؟ چرا دیرتر اعتماد نکردم؟ افسوسِ دیرفهمی، بد چیزی است.. و من به اشتباهاتی در زندگی ام فکر می کنم که ناشی از دیرفهمی بوده اند. حتی اشت

امروز سر کلاس یه بحثی شد که فکرمو درگیر کرد. استاد درس مبانی نظریمون، مدیر گروهمونم هست. تو آنتراک داشتیم راجع به استادای دیگمون حرف میزدیم و نظر میدادیم. استاد پرسید استاد طرحتون چطوره؟ راضی هستین؟ یهو دیدم چنتا از بچه ها گفتن نه استاد اصلا

دیشب نتایج ارشد اعلام شد. خودتو بذار جای یه دانشجویی که کنکور ارشد داده. سنجش اعلام میکنه 10 شهریور جواب میاد. پنجشنبه از 12 شب هر چند دقیقه یه بار سایتو چک میکنی. می بینی خبری نیست. نصفه شب میشه. خسته میشی. بازم چک میکنی ولی خبری نیست. کلاف

ساعت 4.44 دقیقه صبحه و هنوز دارم سایت ارشاد رو میخونم. مطالبش انقدر جذابه که نمیذاره با وجود حالت خوابالودی که دارم، سایتش رو ببندم و برم بخوابم. ارشاد یه پسر خیلی باحاله. یه روزی که داشتم سایت "رنگی رنگی" رو زیر و رو می کردم، یه مطلب راجبه س

Slade(Alpachino): Did you ever have a feeling that you wanted to go, but still have feeling that you wanted to stay

-scent of a woman-

پ.ن: اینو آلپاچینو با ریتم میخونه توی فیلم. خیلی دوس داشتم این دیالوگ بخشی از یه آهنگ باشه و کاملش رو گوش بدم ولی سرچ کردم دیدم نبود:(

شمام تو ذهنتون خیلی جدی با بقیه حرف می زنین؟

مثلا من امروز صبح تو راه برگشت از مسافرت بودم، ولی تو ذهنم پشت فرمون ماشین خواهرم اینا بودم (مثلا ماشینو ازشون قرض گرفته بودم که برم دانشگا) و تو مسیر دانشگا داشتم با دوستم راجبه کاتر مارک اُلفای زرد رنگی که قبلا داشتم حرف میزدم. بعد از اونم راجبه تحویل پروژه ی درس معماری اسلامی دو ترم پیش حرف زدیم و براش تعریف کردم که سر اون پروژه، گروهمون چه مکافاتی کشید! خیلیم جدی :|

خدایا لطفا بیا و بگو این روزای فوق العاده شلوغ پلوغی که اصلا وقت نمیکنم به کارام برسم و همش اعصابم از این بابت خورده یه شوخی بزرگیه که زندگی داره باهام میکنه!

مهر خیلی طوفانی شروع شد! بیش از چیزی که فکر میکردم.

پ.ن: هرچی بیشتر راجبه گرایش انرژی معماری اطلاعات کسب میکنم بیشتر به این پی میبرم که این همونه که من میخوام. ولی نامردا ظرفیت تهران وحشتناک کمه! وحشتناک! :|

اساسا عقیدم اینه که آدما وقتی یه سختی رو تجربه میکنن، خودشون نمیفهمن دارن چه کار بزرگی میکنن. حتی اگه همش غر بزنن و بنالن، اما وقتی تهش ازش عبور کردن، کافیه یه نگاه به پشت سرشون بندازن تا ببینن مسیری رو طی کردن که شاید هیچوقت فکرشم نمیکردن که

خدا اگر که بخواهد ردیف خواهد شد...

پ.ن: میشه یه ماه دیگه اینموقع بیام اینجا پست بزارم و با خوشحالی بگم ردیف شد؟..

زوده واسه کم آوردن؟

زوده واسه اینکه بگم هیچ دلخوشی واسم نمونده؟

بعد از دو ماه دوندگی شبانه روزی و دست و پا زدن تو مشکلات, امروز یه لحظه وایسادم و از خودم پرسیدم اینهمه تلاش واسه چیه؟ تهش که چی بشه؟ جوابی پیدا نکردم جز اینکه یه سری حرفا و شعارای کلیشه ای اومد تو ذهنم که تو فیلمای انگیزشی دیده بودم و تو این موقعیت اصلا به دردم نمیخورد.

تازه یک هشتم مسیر رو طی کردم..

زوده بگم دارم کم میارم؟

تگ: دل نوشت